کد خبر:4003
پ

بچه‌های تحقیرشده و خجالت‌زده تحت خشونت عاطفی قرار دارند

بچه‌های تحقیرشده و خجالت‌زده تحت خشونت عاطفی قرار دارند بچه‌ها به کسی احترام می‌گذارند که به آنها احترام بگذارد         اخیرا در بین گروهی اجتماعی از دوستان، اقوام، غریبه‌ها و بچه‌های کوچک و ناز بوده‌ام. در پایان روز و هنگام خداحافظی، متوجه شدم که یک بچه شش‌ساله به‌آرامی از مادرش چیزی پرسید. […]

بچه‌های تحقیرشده و خجالت‌زده تحت خشونت عاطفی قرار دارند

بچه‌ها به کسی احترام می‌گذارند که به آنها احترام بگذارد

 

 

جیوامگ. بچه‌های تحقیرشده
بچه‌های تحقیرشده و شرمنده  تحت خشونت عاطفی هستند.

 

 

اخیرا در بین گروهی اجتماعی از دوستان، اقوام، غریبه‌ها و بچه‌های کوچک و ناز بوده‌ام. در پایان روز و هنگام خداحافظی، متوجه شدم که یک بچه شش‌ساله به‌آرامی از مادرش چیزی پرسید. ناگهان مادرش درمقابل جمعیت منفجر شد و با عصبانیت سرِ کودک فریاد زد. دختر کوچک با اشک‌هایی که روی گونه‌هایش جاری بود، ساکت شذ. به‌نظر می رسید که این یک صحنه آشنا برای ماد رو دختر است. جمعیت هم ساکت شد،‌ اما به‌سرعت وانمود کرد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. این نمونه از شرمندگی و تحقیر کودک می‌تواند تاثیر ویرانگر درازمدت داشته باشد. آیا این دختر می‌تواند با احترام به مادرش رشد کند و بزرگ شود؟

 

هر جایی را که نگاه می‌کنم دستوراتی مبنی بر احترام به والدین می‌بینم و هیچ‌جا چیزی از احترام به کودکان دیده نمی‌شود. بچه‌ها به کسی احترام می‌گذارند که به آنها احترام بگذارد. جمله قبل را همکارم،‌ آلیس مسلر، گفته که در سال ۲۰۱۰ درگذشت. تفکر عمیق و کار مهم او، الهام‌بخش است. او را می‌توان مهم‌ترین مدافع حقوق کودکان درجهان درنظر گرفت.

 

بچه‌های بالغ با والدین خودشیفته‌ای رشد می‌کنند که بارها برای آنها قصه‌های کودکانه مشابهی از شرم و تحقیر می‌گویند و می‌سازند. اغلب این کارهای شرم‌آور در مقابل دیگران اتفاق می‌افتد. بدرفتاری و بی‌احترامی به بچه‌ها قانون طلایی والدین نیست اما چرا اغلب این رفتارها را می‌بینیم؟

 

درست همین امروز دوستی داستان مشابهی برایم تعریف کرد. برادرش اغلب اوقات به‌خاطر فرزندانش شرمنده است. وقتی خانواده دور هم جمع می‌شوند، او با صدای بلند کارهای اشتباه کودکانش را اعلام می‌کند، بدون اینکه نسبت به اثر مخرب آن آگاه باشد. بچه‌ها با چشمانی که به پایین دوخته شده به حرف‌هایش گوش می‌دهند. آیا تعجب‌آور نیست که در چنین شرایطی کودکان با عدم اعتمادبه‌نفس، افسردگی و اضطراب رشد کنند و بزرگ شوند؟

 

بچه‌های تحقیرشده و شرمنده  تحت خشونت عاطفی هستند. ضربه زدن به بچه‌ها، چه به صورت فیزیکی و چه با کلمات، خوب نیست. بچه‌ها مستحق و شایسته رسیدن به هدف، ارتباط، دلبستگی و نزدیکی با والدین و سرپرستان خود هستند. انتظار این است که والدین برای آنها امنیت، مراقبت، پذیرش، درک و همدلی فراهم کنند. وقتی اینها برقرار باشد، بچه‌ها با دانستن میزان ارزش و احترام نسبت به خود و دیگران رشد می‌کنند و پرورش می‌یابند. وقتی بچه‌ها ازلحاظ احساسی یا فیزیولوژیکی مورد خشونت قرار می‌گیرند، با احساس دوست‌داشتنی نبودن، نخواستنی بودن و ترسناکی بزرگ می‌شوند. رشد طبیعی متوقف می‌شود و این کار کودک آسیب‌دیده را به تبعید می‌فرستد. این زمانی است که پیام‌های منفی درونی بالا می‌آیند؛ امروزه برزگ‌سالان زیادی داریم که احساس می‌کنند «به‌قدر کافی خوب نیستند».

 

وقتی بچه‌ها بزرگ می‌شوند، درست همان‌طوری (با فرزندان خود) رفتار می‌کنند که والدینشان با آنها رفتار کرده‌اند. پیام‌هایی که از کودکی در آنها درونی شده است، حال در بزرگ‌سالی در فرد ذاتی می‌شوند. این پیام‌ها درست مثل صداهای ضبط‌شده تکرای و بی‌پایانی هستند؛ «چقدر می‌تونی احمق باشی؟»، «هیچ‌کاری رو نمی‌تونی درست انجام بدی»،‌«به‌خاطر همینه که هیچ‌کس دوسِت نداره».

شرمندگی و تحقیر باعث ایجاد ترس در بچه‌ها می‌شود (بچه‌های تحقیرشده می‌ترسند). این ترس تا بزرگ‌سالی هم ازبین نمی‌رود و با آنها است. این ترس، سدی درمقابل زندگی احساسی سالم آنها می‌شود و ریشه‌کن کردن آن مشکل است. اگر این بچه‌ها، پدر و مادر شوند، احتمال اینکه این ترس و منفی بودن به‌طور غیرعمدی و ناخواسته به نسل بعدی برسد هم وجود دارد.

هدف ما از اصلاح،‌ متوقف کردن این میراث شکستن و مخدوش کردن عشق و محبت است. سِنِکا (فیلسوف،‌ نویسنده و سیایت‌مدار رُمی، ۴ پیش از میلاد تا ۶۵ پس از میلاد) می‌گوید: «ترس و عشق نمی‌توانند با هم زندگی کنند … کتک زدن برای حیوانات است».

 

وقتی درباره کودکان بی‌اعتنا و بدون احترام حرف می‌زنیم، باید به والدین هم نگاهی بیندازیم. والدین قابل اطمینان نسبت به بچه‌ها احترام و همدلی دارند. وقتی پدر و مادر به‌درستی به کودک احترام بگذارد، این احترام به او برمی‌گردد. وقتی این روال در خانواده عادی شود، بچه‌ها با یک سیستم ارزشمند محبت‌آمیز بزرگ می‌شوند که جهان را تغییر می‌دهد. بااین‌حال وقتی بچه‌ها شرمنده،‌ تحقیر و سپس ساکت می‌شوند، آسیب‌هایی که ممکن است بعدها در زندگی خود را نشان دهد، سرکوب می‌شود. اگر این اتفاق بیفتد، می‌تواند به‌شکلی از خودویرانگری یا بدرفتاری و ستم به دیگران تبدیل شود.

 

قول دهید که هیچ‌وقت بچه‌ها را شرمنده و خجالت‌زده نکنید. طوری با بچه‌ها رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار شود. اگر والدین شما خودشیفته بودند، می‌توانید با اصلاح خود،‌به‌درستی تفاوت ایجاد کنید. من به شما به‌خاطر تلاش‌های صمیمانه‌تان برای متوقف کردن میراث شکستن و مخدوش کردن عشق احترام می‌گذارم. بچه‌های جهان به شما نیاز دارند!

 

منابع:

www.psychologytoday.com

www.willieverbegoodenough.com

www.willieverbegoodenough.com/the-book-2/buy-the-book

www.willieverbegoodenough.com/workshop-overview-healing-the-daughters-of-narcissistic-mothers

www.facebook.com/DrKarylMcBride

www.willieverbegoodenough.com/resources/daughter-intensives

 

 

مطالب مشابه:

۸ نشانه‌ای که به شما هشدار می‌دهد فرزندتان تحت فشار زیادی است

نترس و فرزندت را تحسین کن

ارسال دیدگاه